Divan Edebiyatı Akımları

Divan Edebiyatı Akımları

Divan Edebiyatı Akımları:

Türki Basit Akımı(Basit Türkçe): 15. ve 16. yy. da ortaya çıkmış bir akımdır. Önceki yıllarda yoğunlaşan Arapça ve Farsça kullanımını ortadan kaldırmak istemişlerdir.İçerik ve biçim yönünden Divan edebiyatı geleneğine bağlı kalan sanatcılar kalıplaşan ifadeler yerine halk dilinin söylemlerini kullanmayı amaçlamışlardır. Dönemlin güçlü sanatçıları tarafından kabul görmeyen bu hareket başarılı olamamıştır.

 

Sebk-i Hint Akımı(Hind Uslubu): 17. yy. da Hindistan’a giden İranlı şairlerin oluşturduğu bir akımdır. Alışılmadık benzetmelere karmaşık anlam oyunlarına yer vermişlerdir.Batı edebiyatı Sembolizmini anımsatan Divan şiirini Nefi, Neşati Naili ve Şeyh Galip gibi isimler temsil etmiştir.

 

Mahallileşme Akımı(Yerlileşme): İstanbul’un fethinden sonra halk deyişlerine ve emvazlarına yakınlaşma görülür.En başarılı örneklerini 18. yy. da Nedim 19. yy. da Enderunlu Vasıf tarafından verilir. Bu akımı benimseyenler soyut şiirden uzaklaşarak gerçek insan, gerçek sevgili, günlük konuları anlatarak somut şiire yöenlmişlerdir. Nedim Necati Bey ve Atayi Temsilcileridir.

 

Divan Edebiyatına ait bazı kavramlar:


Divan: Divan şiiri yazarlarının şiirlerini belli bir düzen içinde sıralayıp koyduğu oluşturduğu yapıtlardır.

İnşa: Divan edebiyatından düz yazılara verilen addır.

Mazmun: Her ozanın aynı anlamda kullandığı kalıplaşmış sözlerdir. Örneğin: kirpiğin oka benzetilmesi, boyun selviye, saçların kemere, kaşların yaya…

Hamse: 5 Mesnevi sahibi şairlere hamse sahibi denir.

Tahmis: Beyitlerin üstüne 3 er beyit eklenerek oluşturulan yeni biçimdir.

Taştir: Beyitlerin altına 3’er beyit eklenerek oluşturulan yeni biçimdir.A

One Response to "Divan Edebiyatı Akımları"

Post Comment