Edebiyat Öğretmenin Feryadı!

E.M adlı edebiyat öğretmenimizin bir yazısını sizinle paylaşma gereği duyduk. Çok içten ve malesef bir o kadar üzücü bir durum; fakat gerçek. İşte o yazı:  “Tek Umudum Atanmak”

‘Tek Umudum Atanmak’

Edebiyat öğretmeni E.M sesini bize duyurdu. Atanmaktan başka umudu kalmayan bu öğretmen MEB yetkililerine gönderdiği yazıyı bizimle de paylaştı, aynenyayınlıyoruz:

“Merhaba ben E.M. 29 yaşındayım. Üç yıl önce boşandım, kahrolası bir evliliği bitirirken güvendiğim tek şey mesleğimdi. Çünkü ben memleketimin güzel çocuklarına sanatı,dilini sevdirmeye gönüllü bir edebiyat öğretmeniyim.

Boşanırken mahkeme kararıyla kızımın velayeti babasına verildi. Sebep sizin görmezden geldiğiniz öğretmenlerin dershanelerde maaşları ne olursa olsun yasalolarak asgari ücretle çalıştıklarının beyan edilmesiydi. Mahkeme benim 2.5 yaşındaki kızımı babasına verirken dershaneciliğe güven olmaz,tek başıma İstanbul’da kızıma nasıl bakarım diye içine düştüğüm ruhsal baskı ve korkunun etkisiyle hiçbir şey yapamadım.

Umudum atanmaktı. Günde 12 saat ders çalıştım. Dershaneye gitmedim. Kızımdan 7 ay ayrı kalmayı göze aldım. Dedim ki ben yeterince çalışırsam devlet beni atar. Devletimin desteğini arkama alırsam kızımın velayetini de alırım. Bu süreçte çalışmadım. Antalya’ya ailemin yanına döndüm. Yedi ay sadece ders çalıştım. Sınavdan 78.326 puan aldım. O stresin üzerine kazanamazsam kızımı nasıl alırım kaygısı da eklenince sonuç bu oldu.

Sonrasında atanamadım. Yaz dönemi geçtiği için dershnelere de giremedim. Kadrolar dolmuştu. Haydi artık şubata Allah kerim dedim ve bekledim. Şubatta 6 bin açığı olan bölümümüze 480 civarında bir alım yapıldı. Hayallerim suya düştü.

Bu sırada İstanbul’a dönmeliydim, kızımı hala çok özlüyor onun yokluğuna dayanamıyordum ve işsizdim,boşanırken üzerime kalan borçlar vardı. Annem babam ayrı ve maddi durumları benim ağırlığımı kaldıramayacak kadar kötüydü.

Sonra elimdeki satılabilecek elektronikleri sattım ve bir arkadaşımın yanında kalacak şekilde İstanbul’a döndüm.

Şimdi üzerimde fazileriyle bu hale gelmiş 9 bin lira borç var. Devlet öğrenim kredisi yüzünden bütün kredi haklarımı bloke etmiş. Üstelik ben 6 aydır aynı evde misafirim.

Tek umudum atanmak. Çünkü 15 gün önce işten kovuldum. Bir yayınevine editör olarak girmiştim. 6 Kitaplık fantastik bir hikaye serisi yazdım. Bütün işlerini yaptım ama artık ihtiyacımız kalmadı diyerek kovdular. Üstelik bütün yasal haklarımı da çiğneyerek.

Diğer taraftan artık bu ay sonunda ev tutmak zorundayım. Seçeneklerime gelince İstanbul’da kızımın yanında yaşamak istiyorum. Çünkü o bu sene 4+4+4 sistemiyle okula başlayacak 6 yaşında.Ve artık iki gün benden ayrı kalmaya dayanamıyor.

Ev tutmam için iş bulmam lazım,ama bulsam da ödüm kopuyor. Çünkü yine aynı şekilde sömürüleceğim. Ya dershanelere girip haftada 50 saatin üstünde derse girecek,hor görülecek, agi lerimi alamayacak çoğu zaman sigortam eksik yatırılacak ve ben işe mecbur olduğum için ses çıkartamayacağım.

Ya da kızımı İstanbul’da bırakıp Antalya’ya döneceğim. Bu seçeneği daha önce denedim. Olmadı. İntiharın ucuna kadar geldim. O zaman tek umudum atanmaktı şimdi yine aynı umut, devletimin bana sahip çıkmasını bekliyorum.

İstediğini araştırmayı tespiti yaptırabilirsiniz. Benim babam dükkanda yaşıyor,bana destek çıkacak durumu yok. Annem dedemin emekli maaşıyla geçiniyor bana destek çıkacak durumu yok.

Benimse tek destğim artık hiç edilen mesleğim. Yani öğretmenliğim.

Şimdi bütün arkadaşlarım gibi ben de hakkımı istiyorum. Bu kadar ihtiyaç duyulan ve temel branş olan bir dersin 5000 alımı haktır. Norm fazlası yapılan sınıf öğretmenliğini ya da mezunu olmayan din kültürüyle kadroları dolduracağınıza bizleri atayın.

Daha ne hikayeler var.

Ve ben çok çaresizim. Deyinmeyi unuttuğum bir noktada var. Artık borçlardan dolayı maaş haczi geliyor. Son çalıştığım kurumdan kovulmam da ana nedenlerden biri de bu !!!

Şimdi ben burada kızımın yanında ona annelik yapabilmeyi ya da atanırsam 26 yı açıp Türkiye’nin neresi olursa olsun gitmeyi göze aldım, kızımın velayetini alabilmeyi istyorum.

Başımdaki dertleri bir kere daha söyleyeyim. Çünkü vicdanınızla düşünmenizi ve karar vermenizi istiyorum.

1. 78.326 puanla açıktayım.

2. Üzerimde ödeyemediğim binlerce liralık borç var.

3. Boşandım ve bana destek çıkacak hiç kimse yok.

4. İşsizim ve yakında evsiz de olacağım. Çünkü bu ay sonu bu evden çıkıp kendi evimi tutmuş olmak zorundayım.

5. Aylardır borç ödediğim için birikmiş param yok, ev tutamıyorum.

6. Mesleğimi seviyorum, işine aşık,gelişime açık bir öğretmenim ve atanmayı hak ediyorum.

7. Artık kızımdan ayrı kalmaya ona bebeğim gelemiyorum, orada yaşayamıyorum, param,işim yok demeye gücüm yok!

8. Ve evet ölmek istiyorum. Yıllardır hakkım defalarca yendi,bir sürü istismara maruz kaldım çalıştığım kurumlarca ve artık hakkımı yiyen devlet olursa ölmek istiyorum.

Zaten bu şartlarda tek umudum olan atanma hakkımı da alamazsam burada yaşamımı sürdürmeme imkan yok üzerimdeki bunca yükle.

Ve eğer kızımdan ayrı kalmak zorunda kalacaksam ÖLMEK İSTİYORUM !!!

Bunca yılın emeği,alın teri… Garsonluk ,bulaşıkçılık yaparak okudum ben !

Devlet bana hakkımı vermekle yükümlü. Zaten sosyal devlet adına yakışır hiçbir girişimi yok. Sahipsiz toprak gibiyim.

Artık dayanacak gücüm kalmadı, bütün hayatımı önümüzdeki 15- 20 gün içinde olacak gelişmeler belirleyecek ve ben ya insan gibi iş sahibi olup sömürülmeden çalışarak borçlarımı kapatıp bir eve başımı sokacak ve kızıma karşı annelik görevimi yerine getireceğim ya da şu ankinden daha vahim bir duruma düşeceğim.

Benim için bu iş artık ölüm kalım meselesi. Buna ister demogoji deyin ister başka bir şey !

Ve araştırın.

2006 Adnan Menderes Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunuyum

2011 Pedagojik Formasyon Sertifikamı aldım

30 Mart 2010 da boşandım

Kızım 6 yaşına girdi.

Ve devlet bana hiçbir destekte bulunmadı şimdiye dek ve verdiği öğrenim kredisini de burnumdan fitil fitil getiriyor!

Anlattığım her şey doğru, iş sizin vicdanınıza kalmış. Gerçekleri görün artık !!!

Ben gerçekten atanmak zorundayım !!!

Biri sesimi duysun artık, daha 29 yaşındayım hayattan bıktım.

Artık bir umudum olsun istiyorum, bana ve benim gibilere umut verin lütfen.

Bizim buna çok ihtiyacımız var.

Benim buna çok ihtiyacım var !!!

Yaşamaya ihtiyacım var, ama bu şartlarda mümkün değil !

Yorum yazın.